اخبار یک بوس کوچولو
مستند «تدوین: عباس گنجوی» روی پرده خانه هنرمندان می رود
... وی تاکنون فیلم های سینمایی خاک آشنا (1386)، حس پنهان (1385)، یک بوس کوچولو (1384)، جایی برای زندگی (1383)، شاه خاموش (1382)، این زن حرف نمی زند (1381)، ستاره های سربی (1381)، خانه ای روی آب (1380)، کاغذ بی خط (1380)، ترکش های صلح (1379)، بوی کافور، عطر یاس (1378)، شهر زنان (1377)، قصه های کیش(اپیزود اول، کشتی یونانی) (1377)، حماسه قهرمانان (1376)، زندگی (1376)، شبیخون (1376)، سرزمین خورشید (1375)، طوفان (1375)، چهره (1374)، روسری آبی (1373)، سمفونی تهران (1373)، کیمیا (1373)، جنگ نفتکش ها (1372)، آذرخش (1371)، سفر (1371)، قربانی (1371)، دو فیلم با یک بلیت (1369)، راز خنجر (1369)، عروس حلبچه (1369)، ای ایران (1368)، جستجوگر (1368)، ریحانه (1368)، کشتی آنجلیکا (1367)، تحفه ها (1366)، جعفرخان از فرنگ برگشته (1366)، وکیل اول (1365)، مردی که موش شد (1364)، تاتوره (1363)، گل های داوودی (1363)، پاییزان (1360)، خط قرمز (1360)، 1936 (1359)، سایه های بلند باد (1357)، قصه خیابان دراز (1357)، طوطی (1356)، شطرنج باد (1355)، غزل (1355)، سازش (1353)، شازده احتجاب (1353)، گوزن ها (1353)، خاک (1352)، نفرین (1352)، آرامش در حضور دیگران (1351)، شیر توشیر (1351) و صادق کرده (1351) را تدوین کرده است ...
همه حرف های فرمان آرا مستقیم، روبه دوربین!
... این دیالوگ از منظری میتواند کلیدی باشد برای رهیافت از سینمای خود فرمان آرا در سالهای اخیر؛ یعنی همین دورهای که پس از2 دهه سکوت، دوباره فعالیتهای سینماییاش را از سرگرفت؛ فیلمسازی که بهترین و البته بدترین فیلمهایش را در دوره جوانی ساخته و هنگامی که در حوالی ششمین دهه زندگی خود، پشت دوربین قرار گرفت، گویی او نیز با همین نگاه به دنیا فیلمسازی را دنبال کرده است، همین گونه دنیا را میبیند؛ روز به روز یا به عبارت صحیحتر فیلم به فیلم!از این سبب هر فیلم برای فرمان آرا فرصتی به نظر میرسد برای حرف زدن وبیان آنچه ضرورتش را بسیار احساس میکند؛ حرفهایی که حجم اندکی هم ندارند، بازتاب یک عمر هستند و حاصل 2دهه سکوت که بر ذهن و فکر او سنگینی کرده و حالا امکان بروز و بیانش به وجود آمده است ... شاید این مهم بهعنوان دغدغههای فیلمسازی که به پیری رسیده و همچنان به پیرامون خود با دقت و حساسیت مینگرد، شایسته تحسین باشد اما از منظر دیگر باید توجه داشت که حساسیتهایی از این دست و بیان حجم زیادی از آنها در یک فیلم، چه نتایجی به لحاظ هنری برای آثار او به همراه داشته است ... در واقع در روزگاری که فرمانآرا فراتر از هر زمان دیگری، علاقهمند به طرح دغدغهها و مسائل گوناگون بوده و بیشتر دوست داشته حرفهایی را به مخاطب منتقل کرده و بر آنها تأثیر بگذارد، بین این دو قطب در نوسان بوده است؛آنگاه که به قطب اول نزدیک شده حاصل کارش از کیفیت مطلوبتری برخوردار شده است که نمونههای بارز آن در بهترین فیلمهای این دورهاش، یعنی «بوی کافور، عطر یاس» و «خانهای روی آب» جلوهگر شده است و هرگاه که بیشتر در حوالی قطب دوم چرخیده و شیوه مستقیم را برگزیده است، حاصل کارش اثر ضعیفی بوده چون «یک بوس کوچولو» و یا فیلم میانمایهای همچون «خاک آشنا» و سوای این مسئله، به لحاظ سینمایی نیز این دست فیلمهایش افت محسوسی داشتهاند؛ هرچند به نظر میرسد فرمانآرا (شاید به واسطه سن و سالش) دیگر علاقهای به تجربه و بهکارگرفتن شکلهای تازه در روایت و ساختار سینمایی از خود نشان نمیدهد و بهویژه در دوفیلم اخیر خود ترجیح داده که ساختاری ساده و همه فهم و البته مستقیم و خطابی را انتخاب کند که به نظر از سر تأثیرگذاری بیشتر بر مخاطب بوده است ...
تذکره آکتورها
... مهدی اورند: می توان با ریسه رنگی کلمات جشن کوچکی در همین صفحه به افتخار اهالی سینما که به نوعی اهالی منطقه یک هستند برپا کردمنطقه ما منطقه ای است که تعداد زیادی از سینماگران معروف و محبوب آن را برای سکونت انتخاب کرده اند ... او را برای کار کردن در یک سینمای سخت و ساده مهیا کرد ... او با بازی در سریال «هزار دستان» علی حاتمی به جایگاهی دست یافت که جایگاه تثبیت شده یک مرد سینمایی است ... درود و سلام به خاطر بازی در فیلم یک بوس کوچولو، به خاطر خانه ای روی آب، کاغذ بی خط، به خاطر آنکه رضا خوشنویس تاریخ ایران است در سریال هزاردستان و نقش نقاش در فیلم کمال الملک، به خاطر سوته دلان و شازده احتجاب، قیصر و خشت و آیینه و سلطان صاحبقران و همه کارهای خوبی که ذهن جامعه ایرانی با قدرشناسی تمام از او به خاطر دارد ... فعالیت سینمایی اش را با فیلم برداری یک فیلم 8 میلی متری 4 دقیقه ای سیاه و سفید در سال 1341 آغاز کرد و پس از سال 1349 که فیلم کوتاه عمو سبیلو را ساخت دست به کار ساختن فیلم بلند رگبار شد که او را به شدت و محبوبیت رساند ... صددرصد شمیرانی فرهاد آئیش از آن شمیرانی هایی است که دلش برای محله های منطقه یک پر می کشد ...
این روشنفکر های منزوی و گوشه گیر
... اگرچه در آغاز، بسیاری ار روشنفکران رابطه قهرآمیزی با سینما و تلویزیون داشتند و آن را به صنعت سخیف سرگرمی و فرهنگ عامه می دانستند، اما بتدریج، جادوی تصویر آنها را نیز سحر کرد و سینما به عنوان تفکری خاص، منزلتی فاخر نزد آنان پیدا کرد به طوری که امروزه سینما رفتن و فیلم دیدن خود به عنوان یک کنش و نماد روشنفکرانه شناخته می شود ... از یک سو دغدغه ها و اندیشه های روشنفکرانه در بستر سینما به تصویر کشیده شد و سینمای فرهنگی را شکل داد و از سوی دیگر دنیای روشنفکران و زیست جهان آنان به سوژه ای جذاب برای فیلمسازان بدل شد ... در واقع سوژه خودش به یک ابزار تصویری تبدل شد که جهان درونی و پنهان روشنفکران را بر پرده اکران بازنمایی می کرد و به تصویر می کشید ... حمید هامون نمونه بارز روشنفکر مهرجویی است که به اعتقاد بسیاری نماد کامل یک روشنفکر جهان سومی است که در شکاف سنت و مدرنیته دست و پا می زند ... او بویژه در دو فیلم یک بوس کوچولو و خاک آشنا، روشنفکران را دستمایه کار خود قرار می دهد به طوری که خیلی ها شخصیت سعدی در یک بوس کوچولو را همان ابراهیم گلستان می دانند که بخشی از روشنفکری در ایران را نمایندگی می کند ... چه این تصور درست باشد چه نباشد، شخصیت سعدی در یک بوس کوچولو و شخصیت نامدار در خاک آشنا که هر دو را رضا کیانیان بازی کرده است، تصویری است که بهمن فرمان آرا از روشنفکران ایران در سینما ترسیم و معرفی می کند ...
در خدمت و خیانت روشنفکران
... نامدار یک نقاش و شاعر است که از هیاهوی شهر و آدم هایش فرار کرده و به خلوت خودش پناه برده تا بتواند راحت به کارهای خلاقه اش برسد؛ نقاشی بکشد و شعر بگوید ... مگر این که خارج شدن او از غار و آمدنش به ایوان خانه را برای نقاشی، یک اتفاق و تحول بزرگ برای او در نظر بگیریم و اصلا انگار دیگران هم برای او چنین نقش و جایگاهی را قائلند ... باز هم نگاه کنید به جایی که زن خدمتکارش برای درست کردن دندان های خرابش با او مشورت می کند و او سر و ته ماجرا را با یک شوخی هم می آورد ... ولی استثنائا می شود تهران را در آن نماد یا نشانه یک ویران شهر یا جایی دانست که مهم ترین ویژگی اش به هم ریختگی و آشفتگی و نابسامانی است ... ولی آیا اگر او جای دیگری هم برای گذراندن یک زندگی معمولی و حداقلی داشت، انتخابش همین بود و همین کار را می کرد؟ این سوالی است که قصه فیلم، جواب درخوری را برایش در خود جا نداده است ... ولی به این سوال جواب نمی دهد که مگر مادر بابک یعنی خواهر خودش، یکی از آن هم نسلانی نیست که او همه جوره از آنها دفاع می کند و آنها را پاک و منزه جلوه می دهد؟ حالا اگر قرار باشد مقایسه ای صورت بگیرد، واقعا کدام یک از این دو نسل قابل شماتت و سرزنش بیشتری هستند؟ نسلی که با وجود آن همه آرامشی که نسبت به شرایط زندگی بابک وجود داشته، آن همه خطا کرده و به خطا رفته و شرایط جدید را هم بر پایه همان اشتباهات گذشته به بابک و نسل جدید تحویل داده یا بابک و هم نسلانش که بر اساس جبر روزگار مجبور بوده اند زندگی شان را براساس میراث معنوی پدران و مادرانشان بنا کنند؟ کالبدشکافی رفتاری روشنفکران در جامعه و پرداختن به این قشر از هیچ کس جز خود این طیف برنمی آید پرداخت و نگاه سطحی به این موضوع مجال بررسی بیشتر زندگی دایی را به بابک نمی دهد ...
روزهای پررونق سینمای ایران
... این فیلم که در جشنواره بیست و هفتم روی پرده رفت داستان مردی است که همسرش را به قتل رسانده و محکوم به مرگ است، اما حضور یک وکیل زن در زندگی این مرد سرنوشت او را تغییر می دهد ... در این فاصله فرمان آرا در برابر پرسش های بی پایان درباره وضعیت فیلمش سکوت کرد و ترجیح داد یک نمایش روی صحنه ببرد ... فیلم مانند "یک بوس کوچولو" رابطه نسل جدید و قدیم را نقد می کند ... فیلمنامه را فرمان آرا درباره ارتباط یک نقاش میانسال و پسری جوان در روستایی آرام و دورافتاده نوشته است ...
پژمان برای زاگرس طیاب موسیقی متن می سازد
... پژمان موسیقی فیلم های سینمایی "بوی کافور، عطر یاس"، "بید مجنون"، "خانه ای روی آب"، " یک بوس کوچولو"، "باران" و "کیمیا" را ساخته است ...
فیلم یک بوس کوچولو هم به آرامگاه کورش آسیب رسانده است
... یک منبع آگاه در گفتگو با خبرنگار مهر با اعلام اینکه داربستهای ویژه مرمت آرامگاه کوروش در سال 1384 به درخواست سازندگان فیلم " یک بوسه کوچولو " برداشته شده است گفت: یکی از سکانسهای فیلم "یک بوس کوچولو" که در سال 1384 و به کارگردانی بهمن فرمان آرا و تهیه کنندگی علیرضا شجاع نوری ساخته شد باید در پاسارگاد و در کنار آرامگاه کورش فیلمبرداری می شد که در این سکانس همانگونه که در عکسهای منتشر شده از این فیلم و همچنین صحنه های مربوط به آن در فیلم دیده می شود در اطراف آرامگاه کورش هیچگونه داربستی وجود ندارد ... این در حالی است که مدیر بنیاد پژوهشی پارسه پاسارگاد موضوع باز شدن داربست های اطراف آرامگاه کوروش به منظور تولید سکانسهای مورد نظر در فیلم " یک بوسه کوچولو " را به شدت رد می کند و در این باره به خبرنگار مهر می گوید: " در سال 1384 برای مستند نگاری "لیزر اسکن" جهت ثبت نحوه انجام مرمت این اثر تاریخی داربستهای ویژه مرمت این اثر تاریخی را باز کردیم و فیلمبرداری سکانسهای فیلم سینمایی یک بوسه کوچولو در همان زمان اتفاق افتاده است و باز شدن داربستها ربطی به این فیلم ندارد ... در این باره یک کارشناس مطلع با تائید این موضوع گفت: موضوع تحمیل بار اضافی داربست به آرامگاه کوروش آن هم به طول 7 سال یکی از اصلی ترین انتقادات کارشناسان مرمت گری به بنیاد پژوهشی پارسه است ...
|
صفحه 1
|
